Hij cirkelde al dagen door het huis, schrok van
het felle licht van de lamp, vloog met een boog om me heen, hij deed
niets.
Op een laf moment vermoordde ik hem. Op de wc, met het oude
plaspotje van dochter. Onder het mom van: gevaarlijk voor haar.
Hij deed
niet eens zijn best om weg te vliegen. Me aanvallen leek helemaal niet
in hem op te komen. Eerst verstopte hij zich nog even onder de drempel bij de deur,
maar al gauw gaf hij zich gewonnen.
Er kwam wat bloed uit zijn lijfje toen ik hem platduwde tussen het wcpotje en de muur.
Wellicht had hij al iemand geprikt en had spijt, heel veel spijt.
Een vrouw achter me in de kassarij lijkt er zoveel last van te hebben dat ze haar boodschappen voor die van mij op de loopband zet.
Als ik uiteindelijk bij de kassa beland zucht de kassiere zo hard- wanneer ik vraag extra geld te pinnen- dat het lijkt of ze het uit eigen zak moet betalen.
Voor iedereen die vandaag zin heeft om tegen mij aan te zuchten: dit liedje.
Binnen twee dagen zijn de voortanden van dochter eruit gewiebeld. Dochter heeft meteen de hele telefoonlijst uit mijn mobiel gebeld en laat trots de tandjes in haar tandendoosje aan iedereen zien.
Vanavond zette ik de tandenborstel aan haar nieuwe fietsenrekje en miste ineens de kleine kapotte hoekige tandjes die ik zo lang met zoveel zorg poetste.
Een paar jaar geleden viel dochter op de creche tegen de deurpost en sindsdien lachte ze driehoekjes die steeds verder afsleten. Uit angst voor gaatjes gaf ik de gehandicapte tandjes iedere ochtend en avond een speciale behandeling. En nu zijn ze er ineens niet meer. Het is gek om te merken dat ik ze mis in de mond van mijn dochter.
We zitten samen op de fiets naar huis. 'Daar wil ik graag wonen' zegt dochter ineens en wijst op een huis langs het water.
'Maar dat is veel te duur denk ik', zeg ik hijgend van het fietsen.
'Hoeveel dan?'
'Nou zeker 300.000 euro.'
'O', antwoordt ze verwijtend. 'Waarom heb je dat niet eerder gezegd? Dan had je het van mij gekregen. Nu heb ik het niet meer. Ik heb net een vergrootglas gekocht.'
Gisteren stond ik bij de Bruna in de rij voor de kassa. Naast me
aarzelde een Indonesische oudere man bij een stelling paaskadootjes en
paasstickers. Een dikkige kassamevrouw sprak hem routineus aan. 'Wat kan
ik voor u doen?'
De vrouw leek een
kop groter dan de man, doordat ze op een verhoging stond.
Verlegen en duidelijk moeilijk uit zijn woorden komend vroeg de man:
'Wat is dat nou precies, paashazen, paaskippetjes? Wat moet ik nou voor
mijn kleinkinderen kopen? Mijn vrouw deed het vroeger altijd.' De man
zweette en trok aan het rever van zijn zandkleurige gestreken jack alsof
hij de woorden daaruit kon trekken. De vrouw keek even stil naar hem en ademende toen diep in.
'Paaskippetjes? Paashazen? Gewoon, de kip legt een ei en de paashaas
brengt ze rond!' sprak ze zo luid dat al het winkelend publiek- en
vooral haar collega's het konden horen. Een spottende ondertoon klonk
in haar stem. De man friemelde wat aan een omgevallen kuikentje naast de
kassa en zei verder niets.
De kassamevrouw liep naar haar collega en fluisterde veel te hard:
'Pfff. Sommige mensen stellen zulke achterlijke vragen.' Ze lachten
samen terwijl ze elkaar hielpen met het bijvullen van het kaartenrek.
Gisteren stond ik bij de Bruna in de rij voor de kassa. Naast me
aarzelde een Indonesische oudere man bij een stelling paaskadootjes en
paasstickers. Een dikkige kassamevrouw sprak hem routineus aan. 'Wat kan
ik voor u doen?' 
