Ik heb een wesp gedood.

Hij cirkelde al dagen door het huis, schrok van het felle licht van de lamp, vloog met een boog om me heen, hij deed niets.

Op een laf moment vermoordde ik hem. Op de wc, met het oude plaspotje van dochter. Onder het mom van: gevaarlijk voor haar.

Hij deed niet eens zijn best om weg te vliegen. Me aanvallen leek helemaal niet in hem op te komen. Eerst verstopte hij zich nog even onder de drempel bij de deur, maar al gauw gaf hij zich gewonnen.

Er kwam wat bloed uit zijn lijfje toen ik hem platduwde tussen het wcpotje en de muur. Wellicht had hij al iemand geprikt en had spijt, heel veel spijt.

Het is zo'n dag waarop iedereen lijkt te zuchten.

Een vrouw achter me in de kassarij lijkt er zoveel last van te hebben dat ze haar boodschappen voor die van mij op de loopband zet.

Als ik uiteindelijk bij de kassa beland zucht de kassiere zo hard- wanneer ik vraag extra geld te pinnen- dat het lijkt of ze het uit eigen zak moet betalen.

Voor iedereen die vandaag zin heeft om tegen mij aan te zuchten: dit liedje.

En nog een fijne dag.

 

 

'O', antwoordt ze verwijtend. 'Waarom heb je dat niet eerder gezegd? Dan had je het van mij gekregen. Nu heb ik het niet meer. Ik heb net een vergrootglas gekocht.'

 

Gisteren stond ik bij de Bruna in de rij voor de kassa. Naast me aarzelde een Indonesische oudere man bij een stelling paaskadootjes en paasstickers. Een dikkige kassamevrouw sprak hem routineus aan. 'Wat kan ik voor u doen?'

De vrouw leek een kop groter dan de man, doordat ze op een verhoging stond. Verlegen en duidelijk moeilijk uit zijn woorden komend vroeg de man: 'Wat is dat nou precies, paashazen, paaskippetjes? Wat moet ik nou voor mijn kleinkinderen kopen? Mijn vrouw deed het vroeger altijd.' De man zweette en trok aan het rever van zijn zandkleurige gestreken jack alsof hij de woorden daaruit kon trekken. De vrouw keek even stil naar hem en ademende toen diep in.

'Paaskippetjes? Paashazen? Gewoon, de kip legt een ei en de paashaas brengt ze rond!' sprak ze zo luid dat al het winkelend publiek- en vooral haar collega's het konden horen. Een spottende ondertoon klonk in haar stem. De man friemelde wat aan een omgevallen kuikentje naast de kassa en zei verder niets. De kassamevrouw liep naar haar collega en fluisterde veel te hard: 'Pfff. Sommige mensen stellen zulke achterlijke vragen.' Ze lachten samen terwijl ze elkaar hielpen met het bijvullen van het kaartenrek.