kijk ook op pluusje.com
De boekenwinkel

Elke week koop ik een boek in een kleine winkel, omdat zíj daar werkt.
Ze draagt de mooiste kleding die ze van haar magere boekensalaris niet kan betalen. Eenvoudig, groen, zwart, zachte kleuren en stoffen, altijd rokjes en jurkjes. Als ik haar complimenteer kijkt ze me dankbaar aan, alsof ik de enige ben die het ziet.
Geruisloos stap ik steeds de bijna lege winkel binnen, ze is altijd ergens, achterin, of onverwacht dichtbij, ze glimlacht, ik weet niet of ze me herkent.
Deze week ben ik al geweest, ik bekeek een boek dat ze me aanraadde, een zwarte kaft met een groene eenvoudige schildering erop. 'Het schijnt heel mooi te zijn', zei ze, 'maar ik heb nog geen tijd gehad om het te lezen.' Ze zei het zo verontschuldigend dat ik het kocht. Het boek zit al dagen in mijn tas, als een vondst, een kado dat me groene en zwarte warmte geeft. Het zal nog een tijd duren voordat ik het ga lezen, want dan is de betovering voorbij, de woorden, de gedachtes van de schrijver zullen me teleurstellen.
Het is zes uur, het licht buiten is zacht schemerblauw, ik zet mijn fiets tegen de ruit van een andere boekenwinkel dat boeken met schilderijen verkoopt. Achter mij stapt een lange vrouw naar binnen, veel langer dan ik. Ik zie haar achterkant, een verfijnde suede jas in twee kleuren creme, in haar middel getailleerd door een bruine fijne gevlochten ceintuur. Ze stapt stevig, doelbewust, terwijl ik langs de tafels draal, boeken open, bladzijdes voel en proef, besluiteloos. Dan staan we tegenover elkaar, ze heeft haar lange bruine haren opgestoken zodat ze groter lijkt. Ze buigt over de boeken, over haar kleding, over mij, ze kijkt langs me, gehaast, schichtig, alsof ze elk moment betrapt kan worden. Het maakt haar nog mooier, in beide handen draagt ze een ouderwetse boodschappentas, rode streepjes en metalen handvaten, rond gebold, gevuld voor een reis misschien. Of voor een breiwerk, tien verschillende soorten wol in de kleur groen, kleding, vuile was? 'Hallo', glimlach ik. 'Hoi', zegt ze, snel en met zo weinig inhoud dat er wel veel inhoud móet zijn. Ze stapt weg, niet eerder zag ik hoe recht ze loopt, niet als een balletdanseres, maar als een vrouw, het hoofd van een groot huis, zoals vroeger, die de trappenpoetsers aanstuurde, die de dikke dames in de keuken opdracht gaf om op de markt verse thee te halen en sucadelappen.
Ik kijk in mijn tas, het boek is er nog, beetje gevouwen in een hoekje, maar nog hetzelfde. In een hoek van de winkel haal ik het uit mijn tas en glij over de kaft en knijp in het boek, het voelt fijn.


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Laatste tweets
Categorieën
Wat er was
Vraag?
Naam
E-mailadres
Opmerkingen
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl